Hair, there and everywhere…

Kung percentage ang pag-uusapan, di hamak na mas madalas maikli ang buhok ko kaysa mahaba.

Kung hindi ako nagkakamali, 2 beses lang akong naging “long-hair” — nung grumadweyt ako sa high school (nakawala sa lungga kaya biglang sinubukang hindi magpa-gupit ng maikli) at nung naging regular ako sa una kong trabaho (lumakas na ang loob na hindi umayon sa “hair code” ng opisina).

Paminsan-minsan, kung tino-toyo, sinusubukan kong magpahaba ulit ng buhok… pero wala din.

Hindi na kasi ako kasing-patient gaya dati (sa paghihintay na humaba ang buhok). Mabilis na akong mainip… ma-asar sa “big hair” stage ng pagpapa-haba ng buhok.

Kaya medyo weird ang nagiging resulta tuloy:

  

       

Sabi nga nung paborito kong Henyo d’yan sa gilid-gilid… MAGULO! MAGULO!

🙂

Hair, there and everywhere…

Sure signs na nagmi-MIDLIFE CRISIS ka na :-(

Yan ang hirap sa mga posts na ganito… ia-out mo talaga sarili mo na nagmi-midlife crisis ka na nga. Otherwise, saan mo binase ang iyong mga claims, di ba? Haaays.

Pero anyway, duda ko talaga na andun na ako sa stage ng buhay na tinatawag na “Mid-life Crisis.”

Midlife crisis is a term coined in 1965 by Elliott Jaques stating a time where adults come to realize their own mortality and how much time is left in their life. A midlife crisis is experienced by many people during the midlife transition when they realize that life may be more than halfway over. (Wikipedia)

Bakit ko nasabi ‘to, ‘ka n’yo?

Consider The Signs:

  • Mas nadadagdagan (hindi nababawasan) ang aking pag-inom.
  • Mas madali na akong ma-bore sa mga bagay-bagay.
  • Nag-iisip na akong magpakabit ng Hikaw (sa kaliwang tenga)
  • Nanghihinayang na ako sa mga bagay na hindi ko nagawa nung medyo bata pa.
  • Nagiging nostalgic na ako palagi.
  • Madalas nang ma-depress.
  • Gustong kong bumili ng “Big Bike” (dahil lang hindi ko afford ang sports car)
  • Basta na lang nag-decide na hindi magpapa-gupit/mag-aahit sa loob ng isang taon.
  • Nabawasan ng matindi yung sense of humor ko (hindi na kasing-babaw ng dati)
  • At pagdating sa sex… Ah basta. Huhuhuhu…

😦

Sure signs na nagmi-MIDLIFE CRISIS ka na :-(

Ang pangarap kong Motorsiklo…

Matagal ko nang pina-plano na bumili ng sariling motorsiklo para gamitin sa pangaraw-araw na commute mula bahay hanggang opisina at pabalik. Ang kaso, may ilang mga realidad sa aking buhay na dapat kong i-konsidera bago ako tuluyang bumili:

  • Una, at pinaka-mahalaga marahil… ‘di ako marunong mag-motor. Hehehe (pero kaya namang gawan ng paraan ito. Sabi nga ng mga henyo d’yan sa gilid-gilid, kung marunong kang mag-bisikleta, kakayanin mong mag-motor.) Osyasya… sabi nyo ah?
  • Pangalawa, medyo may kalakihan ang kaha ko kaya di uubra sa akin ang mga mas murang scooter-type na motor. Pero may sagot din dito — bumili ng big bike. Mas magastos nga lang.
  • Pangatlo, mahilig akong umuwi ng naka-inom. OO. Inaamin ko. May problema ako sa pag-inom. Kaya medyo delikado para sa akin ang mag-motor (kahit matuto pa akong mag-motor at gumaling ng todo dito)…

…lalu na’t ang pangaraw-araw kong ruta ay COMMONWEALTH AVENUE!

Wag na ‘oy! Magdi-dyip na lang ako noh!

Pero ang sarap pa rin talagang mangarap.

Haaays…

Ang pangarap kong Motorsiklo…

Unang Pangako for 2012 — kukumpletuhin ko ‘tong koleksiyon ko!

ADIK talaga ako for all (hardbound) books related to J.R.R. Tolkien — yung mga librong siya mismo ang nagsulat; yung mga librong anak niyang si Christopher ang nagsulat o nag-edit; pati na yung mga libro na iba ang awtor basta lang may kinalaman sa buhay at gawa ni pareng J. R. R.

Dati, madali lang i-satisfy yung kaadikan ko — marami kasing librong available sa 2nd-hand bookstores. At kahit kadalasan ay mga paperback sila, may naliligaw paminsan-minsan na mga hardbound versions. Average price? Mga 200 Pesos.

Kaya lang, nung lumabas yung LOTR Film Trilogy ni Kuya Peter Jackson, biglang nawala ang mga linsyak na 2nd-hand Tolkien books! Hinoard yata ng mga ungas. At kung may sumulpot man ay either napaka-mahal na (compared sa dating presyo — shempre mas mahal pa din di-hamak yung brand new), or pangit yung quality dahil nabasa ng tubig-ulan, maraming mantsa, punit-punit…

Kaya minsan napipilitan tuloy akong bumili ng bago. Pinaka-mahal na Tolkien na nabili ko? Leather-bound na The Hobbit: 2,500 Pesos!

Powtek.

Pero OK lang. ADIK nga eh. Hehehehe. Saka wala pa akong mga anak nung panahong yun (otherwise kinalbo na ako ni Misis).

Pero kulang-kulang pa din talaga ang koleksyon ko. Halimbawa, sa LOTR Trilogy, ang meron lang ako ay yung Book 2: The Two Towers. Wala ako nung Book 1 at Book 3! Hnlabo, di ba?

Pero hindi bale. All good things come to those who wait, right? Siguro naman ngayong 2012, mabubuo ko na rin ang aking koleksyon! Muwahahahahahahaha!!!! 🙂

Kung may makita kayo timbrehan n’yo ako ha?

Unang Pangako for 2012 — kukumpletuhin ko ‘tong koleksiyon ko!

2011 in review (my blog, ayon sa wordpress.com)

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 15,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 6 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

2011 in review (my blog, ayon sa wordpress.com)

Priority sa Liquidity…

Ayon sa mga Henyo diyan sa gilid-gilid… the Human Body daw is made up of almost 80% water (depende sa laki ng katawan… which means sa kaso ko, abot na abot ko yung maximum percentage!) Hehehe.

Pero ang tubig ng katawan ay dapat nire-replenish ng regular… otherwise, dehydration ang aabutin mo — nakamamatay yun, coya.

Kaya maiging i-keep-track ang intake mo ng fluids.

Heto ang sa akin (by order of regularity of intake):

  • Tubig: madalas mineral water, kasi may dispenser sa opisina. tancha ko mga 5 glasses a day. Mas marami kung mainit ang panahon.
  • Kape: tap water na ininit. Sa opisina, mahina na yung 4 mugs a day ng instant coffee. Bihira lang akong tumira ng brewed. Matapang kasi timpla sa opisina. Sa bahay, 2 mugs maximum.
  • Beer: sa tuwing may okasyon, mahina na yung 6 bottles of pale pilsen / red horse. Di ko type ang Light, masakit sa ulo kinabukasan. Ewan ko ba…
  • Softdrinks: bihira lang. Usually Coke o Sprite. Di ko feel Pepsi… masyadong matamis.
  • Brandy: kung may okasyon, kasama ang barkada o mga kaopisina, 1 litrong bote ang naitutumba namin.
  • At iba pa: negligible amounts na ‘to… sa malamig, fruit juices (lata at tetrapak), iba pang alak…

Yun lang.

At least Tubig pa rin ang primary rehydration drink ko, di ba?

Kayo? 🙂

Priority sa Liquidity…

The Art of Compromise…sa totoong buhay.

Powtek. Andami ko pang gustong gawin!

Dati akala ko, as i grow older and get to finally do those things i wanted to do when i was younger, mababawasan na yung “to do” list ko. MALI pala.

Kabaliktaran yung nangyari.

In fact, yung “to do list” ko, naging “to do album” na! Hehehe…huhuhu… haaaays 😦

Ang masama pa nito, di hamak na mas maraming “impediments” ngayon sa pag-fulfill ko ng lahat ng goals ko sa buhay… well, compared sa mga impediments na kinaharap ko nung bata pa ako.

[NOTE: walang negative meaning yung term na “impediments” dito. Baka may magalit pa. Hehehe. Saka normal lang naman yun, di ba? The older you get, the more “baggages” in life you accumulate. Teka… wala ring negative akong implied sa “baggages” ha? Demmit! Itigil ko na nga itong paggamit ng euphemisms na ganito.]

Mabalik ako sa sinasabi ko… andami ko pa ring gustong gawin! Sana magawa ko na lahat ito bagobago madagdagan ulit yung lista. 🙂

  • Gusto kong maisama sa byahe abroad ang Pamilya ko. Sina Dear Dawter (DD), BebehBoi (BB) at Nanay Ni Dear Dawter (NNDD). Ako lang kasi ang byahe ng byahe. Unfair, di ba?
  • Gusto kong magkaroon ng Big Bike. Kasi big ako at hindi sa’kin bagay ang scooter. Ang kaso, di ako marunong mag-motor. Pa’no kaya yun?
  • Gusto kong magkaroon ng Bahay na Bato. Yung tipong mga bahay sa Vigan. Pero modern amenities sa loob, shemps. Magkano kaya ang ganun?
  • Gusto kong magkaroon ng VW Kombi Van. Kasi, deep inside, Hippie talaga ako. Kaso, mag-motor nga hindi ako marunong, mag-drive pa?! Demmit.
  • Gusto kong buhayin ang Mountain Bike ko. Eto kaya kong patakbuhin. Hehehe…
  • Gusto kong magkaroon ng Shotgun (hindi AK-47 ha!). Ewan ko ba. Hindi na talaga ako secure sa lipunan natin ngayon. Kaya tuturuan ko din si NNDD kung paano gamitin yung Shotgun.
  • Gusto kong magpapayat (Honga pala… muntik ko nang makalimutan ‘to. Hehehe)
  • Gusto kong i-tour ang Burma. Pero solo muna, mahirap isama ang pamilya sa “iffy” na lugar.

etcetera… etcetera… etcetera… 🙂

The Art of Compromise…sa totoong buhay.

Like it or not, ito ako :-|

That was more a statement to myself than to anyone else.

Being exposed to too many opinions, points of view and stands (many often contradicting one another) can definitely wreak havoc on a person’s self-concept. Those of relatively weak disposition (or is it weak discipline?) may end up being like a SPONGE — soaking up every single opinion one comes into contact with, mixing all these together and calling the result one’s own.

Definitely not a good thing.

Lalu na kung madalas kang matanong ng, “Teka… so ano ba talaga ang sariling opinyon mo kung ganun?

Kaya minsan it’s good to do regular reality-checks, at least when it comes to your “personal” beliefs… peer opinions, popular trends and organizational affiliations be damned.

Kaya… like it or not, Taroogs, ito ang mga paniniwala mo:

  • Payag ka sa Death Penalty para sa “heinous” crimes. Hindi na nito kailangan pa ng mahabang paliwanag. Basta karumal-dumal talaga yung krimen… yung tipong hindi na tao ang gumawa… bitayin na.
  • Sang-ayon ka na hindi dapat ihalo ang mga menor de edad sa mga matatandang preso. Pero mali na sa DSWD lang sila inihahabilin. Dapat may itayong eksklusibong piitan para sa mga batang kriminal at doon gawin yung rehabilitasyon nila. Kapag inabot na nila ang age of majority, repasuhin ang kanilang kaso at either pakawalan na sila or ilipat na sa ordinaryong piitan.
  • Galit ka sa synthetic/overly-processed drugs (shabu, cocaine, rugby, ecstasy, etc.) pero OK lang sa’yo ang marijuana, talampunay, ‘shrooms at hash. Btw, para sa’yo, drug-pushing is not a heinous crime but operating drug laboratories definitely is!
  • Kapag tumawid ka sa bawal tawiran at nabangga ka ng sasakyan, kasalanan mo yun! Dapat walang kaso yung driver. Conversely, kapag nasa tama yung pedestrian at sinagasaan, sinide-swipe, o binangga, kulong agad dapat yung drayber!
  • Racism is OK sometimes. Lalu na kung may katwiran (e.g., may OFW na pinatay ng among Arabo, o mga Pinay na nilinlang ng Nigerians para maging drug mules). Kaya nga tinagurian siyang “weapon of the weak.” Pero ibang usapin na yung generalizing na racism.
  • Gender-sensitivity seminars will have minimal effect on “old” people (30 y.o. and above) kasi buo na yung personality nila. To be truly beneficial, it has to begin during preschool and continue until kids graduate from college.
  • We Filipinos are not beyond redemption; but it will take something drastic to change us for the better, or to at least arrest our cultural deterioration. Kung ano yun, hindi ko alam. But I pray that it won’t be as catastrophic as an atomic bomb exploding over our cities or as cataclysmic as a major earthquake or tsunami wiping out whole communities. Hindi ko lang talaga makita na isang charismatic leader ang magiging daan. We Pinoys have become too jaded to go down that easy a road again.

Yun muna. Nade-depress na naman ako. Haaays. 😦

Like it or not, ito ako :-|

Personality Audit 2011

Nakalimutan ko na kung sinong henyo yung nagsabi nahappy is the man who knows who he  really is and is, nevertheless, still content pero agreeng-agree ako sa kanya. As in.

Minsan kasi, merong mga bagay tungkol sa atin na, when we think about it… are really nothing to be proud of.

Baka nga dapat pa nating ikahiya.

Pero baka lang naman. Shempre, depende na sa tao yun — kung ikahihiya nga niya yung ilang personality quirks niya o dedma lang. Nobody’s perfect, right?

Ewan sa inyo, pero after 40 years of confronting who I really am, medyo tanggap ko na ang mga flaws ko. In fact, hindi ko na ikinahihiyang isambulat ito sa ibang tao (basta atin-atin lang ha? hehehe)

Mga realidad ng aking pagkatao (presented in as diplomatic and least-incriminating a manner as possible):

  • Medyo Obssessive ako at times
  • Ang hina ng Self-Control ko.
  • Nagtatanim ako ng Sama ng Loob.
  • I Rationalize everything.
  • Maikli ang Attention Span ko.
  • Alak ang laging sagot ko sa Stress.
  • Takot ako sa Commitment.
  • Addicted ako sa Kanin.
  • Mahilig akong Pumitik ng “Souvenir.”
  • Allergic ako sa Exercise.
  • Racist at Sexist pa din ako.
  • I Lie when it’s convenient to do so.

Ayan. That’s my kinda Dark Side chorva.

‘La lang.

Kayo… ever confronted your Evil Within? 🙂

Personality Audit 2011

Dapat nang mag-seryoso… tumatanda na (daw) ako :-|

Alam ko namang dina-dramahan lang ako ni Dear Dawter nung isang araw nang, out of the blue, humirit sya ng Daddy, tigilan mo na ang pag-inom. Bad yan. Matanda ka na.

Yun o! Parang planted lang ah… ganyan din kasi ang mantra ni Misis 🙂

Pero, seriously. Tama nga naman sila. One can’t live the college-activist-drifter-emo life forever. One has (to some extent) to act one’s age. Or at least act commensurate to one’s current reality.

In my case, reality means married with kids.

So, YES, anak. Tatalima na ako sa atas ninyong Mag-iina (isama na rin natin sa BebehBoi sa bilang kasi, kahit sanggol pa yun, tiyak agree naman siya sa inyong dalawa ni Mama).

Mula sa araw na ito, I promise to rein-in my binge-drinking tendencies. Dapat lang maka-develop ako ng isang realistic strategy para dito.

… hindi kasi umuubra yung “cold turkey” approach (done that, been drunk)

… hindi rin umubra yung “no Red Horse” policy (masharaap kasi eh. hik!)

… at lalong palpak yung “Red Wine only” tactic (mahal na, pangit pa lasa).

Hmmm… Pa’no kaya ‘to?

Any suggestions, mga kapatid?

Dapat nang mag-seryoso… tumatanda na (daw) ako :-|