Forever “Third World” na lang ba tayo talaga?!

At hindi lang ekonomiya ng Pilipinas ang tinutukoy ko. Mas pa yung mga pananaw at ugali natin bilang “Pinoy.”

Ilang dekada na kasi tayong nasanay sa ganitong mga pag-uugali, sa ganitong mga gawi. Hayan tuloy, parang “normal” na sila sa atin. In fact, we sometimes even celebrate them, rationalizing (read: make excuses for) them to bring out the so-called “positive aspects” of the trait.

Haaays. Tama ba yun? Alam nating mali ipipilit pa rin… for the sake of “identity?”┬áIt’s as if nababawasan ang pagka-Pilipino natin kung hindi natin ugaling maging ganito:

  • Mahilig sumingit sa pila o mag-lagay sa fixer para mapadali ang buhay. “Diskarte” daw kasi ito
  • Mahilig mag counter-flow sa kalsada kapag na-trapik.
  • Wagas kung bumusina. Akala mo bibilis yun paglipat ng ilaw mula red to green.
  • Tapon dito, tapon doon (na hindi naman ginagawa kapag nasa ibang bansa )
  • Pinupuna ang lahat, pwera ang sarili
  • Pag imported, laging mas mainam kaysa gawang lokal
  • Ihi ng ihi kung saan-saan
  • Galit sa kapwa — naba-badtrip kapag may nagka-counterflow, pero gawain din naman nya.
  • Laging iniisip kung anong magiging balik (ganansya, ika nga) bago gawin ang isang bagay

At kahit hindi pa masasaabing “ilang dekada na nating nakasanayan”… malamang dun din mauuwi itong ugali ng maraming Pinoy na matapang bumanat online pero tameme naman pag harapan na ang komprontasyon.

Haaaays!

­čśŽ

Forever “Third World” na lang ba tayo talaga?!

What? Me, Adik?! Baka ikaw din.

Maddict-logoedyo harsh yata yung accusation na ‘yun. Harsh pakinggan. Pero baka nga┬ánaman┬átotoo. Otherwise, bakit ka nila babansagan ng ganun?

Hindi lang┬ákasi sa drugs naa-adik ang tao; ‘di lang sa alak o sa yosi. May naa-adik din sa games… sa gym… sa pagda-diet… sa pag-ibig… sa softdrinks… sa pagkain… sa gimik… sa music.

May adik sa pagpapa-ganda… sa trabaho… sa pera… sa kapangyarihan… sa sex… sa porn… sa pagpapa-tattoo… sa facelift… sa sports… sa cellphone… sa heartbreak.

Sa singalong… sa junk food… sa kape… sa pagpapa-puti ng balat… sa cartoons… sa kotse… sa sapatos… sa sugal… sa facebook… sa TV… sa pagtulog.

Pati nga sa blogging may naa-adik na din.

In short, andami talagang pwedeng pagkaadikan sa mundo. Kaya huwag munang magre-react kapag tinawag kang “Adik!” Sa halip ay matutong tanggapin ang katotohanan — na lahat tayo ay mga “Adik” talaga.

Kaya ako, bilang isang mabuting Adik, tanggap ko at masaya ako na ang Asawa ko ay Adik… ang mga Anak ko ay Adik… mga Adik lahat ng kaibigan ko… pati ang mga ka-opisina ko ay pulos mga Adik din.

In fact, nagpapasalamat ako na lahat ng mga kapitbahay namin ay Adik at andaming nagkalat na Adik sa aming baranggay.

­čÖé

What? Me, Adik?! Baka ikaw din.

Pwede bang kahit “manners” na lang muna ang i-require?

Ang hindi ko lang talaga maintindihan, sa tuwing sumasapit ang eleksyon, bakit bigla yatang tumataas (ng sobra) ang mga standards natin pagdating sa mga kwalipikasyon at pagkatao ng mga tumatakbo?

Kunsabagay, hindi naman bawal ang mangarap. Ansaya nga sana kung totoong “walang bahid ng korapsyon” ang isang tumatakbo. O di kaya’y talagang “para sa bayan” lamang ang nasa isipan ng isang pulitiko.┬áKaso, alam naman nating lahat na walang ganung klaseng tao talaga.

Kahit nga mga Santo hindi perpekto, ‘di ba? So why the “extra-optimistic” demands all of a sudden? Can’t we all just be realistic when weighing the pros and cons of a candidate? Yung maging makatotohanan lang ba.

Ako, for example, kuntento na ako kung ang mga kandidatong iboboto ko (whether for local or national positions) ay:

  • hindi pipili ng mga consultant na mas bobo pa sa kanila
  • hindi i-insultohin ang talino ko sa┬ákanilang pag-papalusot
  • hindi magiging sobrang garapal (yung harap-harapan na ba) sa pangungurakot habang nasa pwesto
  • uunahin ang kapakanan ng Pilipinas kaysa ng ibang bansa
  • totoong naniniwala AT may takot sa Diyos
  • practices “good manners and right conduct” ­čÖé
Pwede bang kahit “manners” na lang muna ang i-require?

Paano ka naman gaganahang mag-blog kung gan’to buhay mo?

  • dami utang
  • walang perang pampaayos sa sirang bubong…┬ásirang gate…┬ásirang kisame… sirang pintuan… sirang bintana…
  • walang pambili ng bagong sapatos… bagong salamin… bagong damit…
  • pundido na naman ang ilaw sa garahe… sa likod bahay…
  • hindi maka-diet ng seryoso… o┬ámaka-exercise ng maayos…
  • andaming bad trip sa opisina
  • laging pinapagalitan┬áng asawa
  • nagiging pasaway ang mga anak
  • dumadalas na ang tama ng rayuma
  • di mawalan ng garapata ang alagang aso
  • buwisit ang kapitbahay
  • pundido na ang mga ilaw ng parol
  • magpa-Pasko na naman!

­čśŽ

Paano ka naman gaganahang mag-blog kung gan’to buhay mo?

Is it just me, or is it still too cold to blog? :D

I think this is irrefutable proof that I truly am getting old. The ongoing (since last December) cold spell has effectively numbed my mind (not to mention my fingers) thus making even the simple act of blogging quite challenging.

Well, either that or sadyang tinatamad lang akong mag-isip o kumilos kasi… ANG GINAAAAAW! ­čÖé

Is it just me, or is it still too cold to blog? :D

The Lies that Bind.

How does that adage go again — “the only things certain┬áin life are death and taxes?” Agree ako dun, pero parang kulang… kasi sa tingin ko there are other things that are certain in life, especially when one talks of dealing with other people (which almost everyone alive in the world today does).┬áAng problema lang, parang mas marami yung mga “certain things” na negative kaysa positive.

Ok.Ok. Tumira na naman ang pagka-negatron ko, I know. But you can’t blame me. Just try watching/reading the news on a regular basis. Ano ang mas marami — good news o bad news?

My point exactly.

We can argue na baka naman it’s Media’s fault — na mas binibigyan nila ng priority ang mga masasamang balita kaysa sa magaganda, pero how sure are we that this is actually the case? Paano kung fact lang talaga na mas maraming masasamang nangyayari sa mundo — sa komunidad, gubyerno, ekonomiya, even sa showbiz?

Pero that’s another issue. Balik muna ako sa original kong topic… or as close to it as possible… my proposition is this: like death, and probably even more than taxes, encountering lies is certain in life.

Everybody lies. Period. No ifs and buts about it.

lies-are-lies

But, of course, lies are not equal. Tama din naman yun.

There are lies that are so insignificant that nobody cares anymore. There are lies that, given a specific context, can cause more good than telling the truth would. There are lies that are plainly bad and no manner of excuse can hope to justify them.

And then there are lies that are so evil that they deserve the worst punishment possible, and immediately.

Pero who decides which lie belongs in which category? Therein lies the rub (ika nga ni idol Conrado de Quiros) — kasi the people or institutions that┬ápurport to be the guardians of truth (and by extension, the judges of lies) are pathological liars themselves!

  • The Government lies.
  • Media lies.
  • The Church lies.
  • Movies, Songs, History Books, Poetry, Holy Books contain lies.
  • Police, Teachers, Managers, Politicians, Doctors, Lawyers, Soldiers, Activists, Judges, Students, Principals, Priests, Athletes, Nuns, Scientists, Evangelists, Voters… they all lie.
  • Even our Parents, Siblings, Husbands, Wives, Partners and Children lie.

Only Animals, Mathematics and Zombies don’t lie, methinks.

And lies, though they often cause us to become divided, bind us Humans together as no other common denominator ever can.

So, in summation, We All Lie.

But that’s just my opinion. And,┬ámebbe that too is just another lie.┬á┬á­čśë

The Lies that Bind.

Kinabahan naman ako bigla sa ad na ‘to :-)

Di ko kasi sure kung ano exactly yung message na gustong ipaabot nung advertisement na nakadikit sa nasakyan kong tricycle sa mga makaka-basa dito:

  • na mura lang ang masahe sa kanila
  • na malapit lang ang spa nila
  • na feeling sexy ka pagkatapos magpa-masahe sa kanila
  • o na taga-Addams Family ang masahista nila

DSC_1186

'THE ADDAMS FAMILY' FESTER ADDAMS THEBLACKBOXCLUB.COM

┬á­čÖé

Kinabahan naman ako bigla sa ad na ‘to :-)

My ongoing “2/3rds-Life Crisis”

midlife-crisis2

Yes. Two-thirds. As in 1/3 na lang ang natitira sa total.

Mahirap kasing sabihin na “Mid-Life” yung Crisis kasi that would imply na sa tingin ko ay my┬álife is half-way over at this stage. Kaso, if we go by Mathematics and an objective assessment of my current health, mahirap isipin na aabot ako ng 90 years hehehe.

So, mas realistic to say na, kung aabot ako ng 70 years, then my life is 2/3rds over na now… thus my undergoing a “2/3rds Life Crisis” at the moment.

Ok, now that that’s all cleared up… balik ako sa crisis na nararamdaman ko. Andami kasing sintomas… mostly psychological, I know, pero may ilan din na physical yung manifestation.

Heto na po ang litanya ng sintomas ko.┬á Haays ­čśŽ

  • Nahihilig nang maging “loner.” Tinatamad nang uminom, gumimik, o mamasyal.
  • Madalas nang nag-iisip ng mga “what ifs” — what if iba ang trabaho ko? iba ang pamilya ko? nag-abroad ako?
  • Andami nang sumasakit sa katawan — joints, ulo, mata, bangs, bulsa.
  • Madali nang ma-depress kapag may nakikita o nababalitaang nakakalungkot na bagay — halimbawa, yung pagsu-suicide ni Robin Williams at yung sunod-sunod na pagkatalo ng Gilas Pilipinas
  • Mabilis nang uminit ang ulo. Hindi na kasing haba gaya ng dati ang aking pisi.
  • Nauubusan na yata ng creativity — wala nang “mojo” for daily blogging
  • Masyado nang nagiging sensitive kapag binibiro ng pabalagbag
  • Mas inclined nang bumili ng “Big Bike” o Truck, na mga hindi masyadong family-oriented na sasakyan.
  • Mas madalas nang malito sa tamang gamit ng “Nang” at “Ng”

­čÖé

 

 

 

My ongoing “2/3rds-Life Crisis”

The Psychology of “Pila”

Pinoy ako. Pinoy ka din, ‘di ba? If yes, then I’m sure sanay ka nang pumila. Queuing is a way of life in the Philippines. Wala na sigurong magde-debate dun.

Ano ang madalas nating pilahan? Ewan sa inyo, pero ako, andami. As in.

Ano ang mga napilahan, pinipilahan at pipilahan ko sa buhay? Aber, isa-isahin ko nga:

  • Sakayan sa Dyip / Bus / Tricycle
  • Bayaran ng Tuition sa Eskwela
  • Bayaran ng Kuryente / Tubig / Credit Card / Cable
  • Takilya ng Sinehan
  • Cashier ng Grocery
  • Check-in sa Airport
  • Check-up sa Clinic / Ospital
  • Entrance ng Mall
  • Voting Station

Etcetera… etcetera… etcetera…

Pero ang nakakatuwa sa mga pagpi-pilang ito, andami mong matututunan tungkol sa ugali at personalidad ng mga kasama mo sa pilahan…basta marunong kang makinig, magmasid at makiramdam.

DSC_1166

Gaya nitong latest na pag-pila na ginawa ko kanina lang. Bayaran ng water bill. As usual, well-represented ulit ang lahat ng “usual personalities” sa nakikita sa mga pilahan. Mga taong:

  1. Reklamador
  2. Nagmamadali
  3. Matiisin at walang-imik
  4. Chikadora kahit sa mga hindi kakilala
  5. Asar sa “Seniors” at PWD na may sariling pila (na mas maikli)
  6. Palatanong
  7. Mahilig sumingit
  8. Umiispat ng Maganda/Pogi/Sexy sa pilahan
  9. Tawag ng tawag / Text ng text
  10. Nakikinig sa chumi-chika
  11. Dinidedma ang chumi-chika

Kayo, na-encounter na din ba ninyo ang mga ganitong tao sa pilahan?

At anong klaseng “mamimila” ka?

Ako? Siguro #3, #8 at #10 combined! ­čÖé

 

 

 

The Psychology of “Pila”

Kung ako ang Presidente…

… gagawin ko ang lahat na pwede kong gawin bilang Presidente. Pero dahil demokrasya na tayo, magka-iba na ang ibig sabihin ng “Presidente” at “Diktador” ngayon. So dapat, idaan sa ligal ang lahat, tama?

Pero hindi naman masama na gamitin ang ibang paraan na mayroon ang isang Presidente para “mangumbinsi” ng opisyal, di ba? ­čÖé

presidential seal

So, kung ako ang Presidente, “kukumbinsihin” ko ang mga Kongresista at Senador na suportahan at ipatupad ang mga sumusunod na priority legislation/policies ko:

  • Government support for all Pinoy Inventors
  • Oil and Gas Exploration sa Benham Rise area
  • Striktong “Truth in Advertising” Law
  • Lalung pagpapa-lakas sa patrol/defensive capabilities ng Air Force at Navy
  • Pagbuo sa isang unified at epektibong Disaster Preparedness and Response Agency
  • More government support for Science Scholars
  • Taxation of all Religious organizations
  • Palakasin ang Cyber-warfare capability ng pamahalaan
  • Pag-demonetize ng 5 at 10-centavo coins
  • Pag-revive sa dating government-operated Buses
  • Pagtayo ng government-operated Passenger/Cargo Ferry Company
  • Pag-unify sa 3 international Airport Terminals into one Airport na lang
  • Pag-construct ng MRT line papasok sa Airport
  • Kumpletuhin ang linya ng PNR mula Matnog, Sorsogon, hanggang Laoag at Tuguegarao at magbuo ng katulad na linya ng tren na iikot sa Mindanao
  • Ibalik ang Death Penalty para sa lahat ng Heinous Crimes, kasama na ang pag-manufacture ng Shabu, Kidnap for Ransom, Plunder, Political Assassination, Statutory Rape, Big-time Scams, Murder, Arson, Big-time Tax Evasion at iba pang mga kahalintulad┬ána krimen.

Andami pa sanang pwedeng gawin ang isang Presidente para umayos ang kalagayan ng bansa natin pero 6 years lang ang termino niya. Hindi na rin siya pwedeng tumakbo ulit kaya, para matiyak na malaki ang tsansa na ma-sustain ang mga repormang ginawa niya, may isa pa akong gagawin — Ayusin ang sistema ng pulitika sa Pilipinas sa pamamagitan ng mga sumusunod na reporma:

  • Ayusin ang Party-list system
  • Ayusin ang Party system
  • Gawing Parliamentary ang sistema ng gubyerno natin kapag malakas na ang Party System.

YUN LANG NAMAN PO. Hehehehe

Kayo? Ano gagawin niyo kung nagkataong kayo ang Presidente ng Pilipinas? ­čÖé

 

 

 

 

 

Kung ako ang Presidente…