Isa sa mga inspirasyon ko sa buhay.

Hindi pwedeng ipakita ang kanilang mga mukha. Hindi rin pwedeng pangalanan ang mga batang ito. Kaya ipapakilala ko na lang sila sa inyo sa pamamagitan nito…

Litrato ng kanilang mga paa… mga paang pilit ipinagkakasya sa loob ng taling straw na ibinilog sa sahig (isa sa mga activity na kakabit ng Leadership Seminar).

‘Onga pala… hindi sila mga Pinoy. Sila’y mga Burmes. At isang beses kada buwan ay nakakapiling ko sila, kasama ang ilan sa mga ka-opisina ko, sa Thailand.

Sila’y mga political refugees. Pansamantala silang lumabas ng kanilang bansa para iwasan ang matinding represyon sa ilalim ng Military Junta na kasalukuyang naghahari sa Burma.

Lumabas sila at iniwan ang kanilang mga pamilya ‘di para talikuran ang kanilang laban kundi para magpalakas, magpahinga at mag-aral… upang sa kanilang pagbalik sa loob ay mas pursigido nilang maisusulong ang pakikibaka tungo sa paglaya ng Burma.

Idol ko silang lahat.

FREE BURMA!

Isa sa mga inspirasyon ko sa buhay.

Free Burma Now!

To visit Burma has been a dream of mine since decades back. Why? Because of one lady in particular — Daw Aung San Suu Kyi.

Her years of struggle to lead the freedom-loving Burmese people from military tyranny to democracy has been an inspiration to many people around the world, me included.

She is like Nelson Mandela in her ability to unite people…

She is like Mahatma Gandhi in her patient, non-violent approach…

She is like the Dalai Lama in the respect accorded her by her followers…

Daw Aung San Suu Kyi is Burma.

Let us use our freedom to fight for theirs!

FREE BURMA!

Free Burma Now!