Bakit ayaw kong tumira sa Pinas (part 1 of 2)

Mawalang-galang na po sa mga tao na naniniwala sa prinsipyong “right or wrong, my country,” na kung ita-translate loosely to Tagalog ay “nasa tama man o mali, sa bansa ko pa rin ako hahanay!”

Patriotic talaga kung pakikinggan, at marami ring pagkakataon na applicable siya. Pero hindi sa lahat… Hindi sa lahat.

Minsan, dahil nga sa mahal mo talaga ang iyong bayan, kailangan mo itong punahin… pagalitan… paluin (kung pupwede lang talaga)… o di kaya’y parusahan.

Ang hirap kasing palaging kinukunsinti ang kamalian.

Parang magulang at anak lang yan.

Kaya, mahal kong Pilipinas…

ANYAAAARE?!

Natagurian kang isang “demokrasya,” puro naman vote-buying kaliwa’t-kanan!
Bidang-bida ang “hospitality” mo sa mga dayuhan, napaka-inhospitable mo naman sa ilang sektor ng iyong sariling mga mamamayan!
Tampok ang disiplina ng mga Pinoy kapag nasa ibang bansa, dito naman sa atin, daig pa nila ang mga baboy na nakawala sa kural!
Bastyon ka ng relihiyon (katolisismo, kristiyanismo at islam), pero parang pinamumugaran ka ng mga demonyo!
Andaming mong mga matatalinong tao, puro naman sa kalokohan ginagamit ang talino!
Biniyayaan ka ng sandamukal na likas-yaman, unti-unti mo naman itong binabasura’t dinudurog!
Andaming reklamador…
Andaming bastos…
Andaming mayayabang…
Andaming utak-pulbura…
Andaming kawatan…
Andaming adik…
Andaming baliw…
Andaming trapo…
Andaming manyak…
Aray ko ampusokoh.

Unhappy face

Bakit ayaw kong tumira sa Pinas (part 1 of 2)