May Araw ka din! Ang Hangin mo kasi.

Kwaresma na naman. Ibig sabihin, summer na naman. And, if you’re keeping track of trends, panahon na naman ng mg bantang “rolling brown-outs” gawa ng (forever na) kakulangan sa generating capacity ng ating mga power plants.

As usual, ang sagot daw sabi ng gubyerno ay gumawa ng karagdagang mga power plants! And when they say “power plants” they usually refer to the coal-fired variety. Kasi nga malaki ang pag-kontra ng publiko sa nuclear power at bilang lang ang mga lugar na pwedeng tayuan ng geothermal plants.

So, more coal plants equals, first of all, more utang, but, more importantly, more carbon emissions, which leads to more greenhouse gasses, which exacerbates climate change, which results in more “Yolanda-like” super-typhoons.

coal_fired_power_plant

Kaya dapat may alternative, ‘di ba? Everything has an alternative. And the same is true when it comes to Energy. Hindi dapat puro Coal na lang ang tinitingnan natin.

Ok, sabihin na natin na ito yung pinaka-mabilis itayo (para nga naman agad matugunan yung pangangailangan nating mga consumers — lang’ya, tayo na naman nagamit hehehe), pero kasabay nito ay dapat tinitingnan din yung ibang possible sources of energy.

Kaya nakakatuwa na dumadami na ang wind farms dito sa Pilipinas. Yung original na wind farm sa Bangui ay nasundan na ng bagong mga wind farms sa Burgos at Guimaras. At kumakalat na din yung paggamit ng Solar Energy.

Bangui wind Burgos wind Guimaras wind

Sa level ng indibidwal, medyo mahirap na magkaroon ng sariling windmill sa bakuran, pero simple lang na magpakabit ng solar panels. Medyo mahal pa rin ang isang kumpletong set (depende sa laki ng energy na kayang ipunin) pero di hamak na mas mura na ito kaysa 3 years ago.

solar panels

At sa mga can’t afford na magpaset-up ng solar panels sa bubong nila, meron ding mga “personal size” na solar energy gadgets.

IMG_20150108_105632

Magandang simula na rin ito, ‘di ba? 🙂

 

Advertisements
May Araw ka din! Ang Hangin mo kasi.

We know what to do, tama? Tama!

Pamilyar tayo sa mga lugar na ito. Tacloban, Ormoc, Leyte, Samar, Palawan, Capiz, Iloilo, Cebu, Daanbantayan, Isabel, Guiuan, Hernani, Palo, Bantayan, Coron, Culion, Tanauan

yolanda affected areas

Dito tayo ipinanganak… nabisita na natin sila… dito tayo lumaki… alam natin ang lengwahe… dito tayo nag-aral… may mga kakilala, kamag-anak o mahal sa buhay tayo na nagmula sa mga lugar na ito.

Alam din natin kung ano nangyari sa kanila. Marami ang namatay… marami ang nasugatan… marami ang nawalan ng bahay… marami ang nawalan ng kabuhayan… marami ang gutom… uhaw… takot… marami ang nawawalan na ng pag-asa sa kanilang kinabukasan.

Alam kong alam natin ang lahat ng ito.

At alam ko din na alam nating lahat kung ano ang dapat nating gawin.

Sa mga tumulong na, salamat.

Sa mga tumutulong pa rin, salamat.

Sa mga tutulong pa lang, salamat.

Sa mga ayaw tumulong… ‘di ‘wag.

Hindi naman ito sapilitan. Lalung hindi ito pagalingan.

We know what to do, tama? Tama!

Tama na muna ang Pulitika! Bayanihan ang kailangan ngayon!

Minsan talaga mahirap isipin kung bakit tila sunod-sunod ang parusang inaabot ng bayang Pilipinas:

  • Gulo sa Pulitika…
  • Mga gahamang tao at pulitiko…
  • Pang-aapi sa mga kababayan natin sa ibang bansa…
  • Tapos yung mga sunod-sunod na bagyo, lindol, pag-baha at mga katulad nitong sakuna. Pati yung tinaguriang “World’s Strongest Storm” ay sa Pilipinas pa talaga unang humampas!

Haiyan from Space

yolandatacloban3

yolandatacloban2

Kawawang Pilipinas.

Naturingan pa naman tayong isang “Kristiyanong Bansa,” isang “Maka-Diyos na Bansa“… pero bakit parang palagi na lang tayong pinaparusahan ng Diyos? 😦

Tama na muna ang Pulitika! Bayanihan ang kailangan ngayon!

Old Skool reminiscing…

Paminsan-minsan, nami-miss ko rin yung mga nagdaang panahon… nung panahong medyo bata pa ako… nung nasa eskwela pa (high school days, hindi college)… nung wala pa akong sobrang problema’t responsibilidad sa buhay.

In short, I miss the simpler days.

Days when:

  • I didn’t need to worry about money too much. Tanggap lang ng tanggap ng allowance (kahit bitin) mula sa mga magulang.
  • Not doing one’s assignment didn’t affect anyone else but yourself, thus not eliciting too much drama from classmates. Minsan nga, astig ka pa sa mata ng mga kaklase kapag pumasok ka ng walang dalang assignment.
  • It was way easier to say “NO” to added tasks… to additional work… unless you really wanted to get them.
  • Having your heart broken was a very big thing, something that can’t easily be drunk away (kasi going to class with a hangover will get you expelled), nor explained away (kasi no explanation ever sufficed to ease the hurt).

And finally,

  • It was quite easy to believe older people (read: parents, titos and titas, teachers, sisters and counselors) when they tell you that “you’re going far in life.”

This is me (indicated by the arrow), together with my classmates and Class Supervisor, sometime in 1985, wholly believing we were, indeed, going to go far.

🙂

Old Skool reminiscing…

Game of Corns (aka, “The Mais Chronicles”)

Kakaibang tuwa din talaga yung makitang lumalaki, lumalago at namumunga yung tanim mo. Ilang buwan ko nang binabantayan yung experimental “mais plantation” sa bakuran namin at isang “roller-coaster of emotions” talaga ang dinaanan ko:

Excitement nang nakitang umusbong na yung mga butong ibinaon…

Lungkot nang mapansing hindi lahat ng itinanim ay nabuhay…

Galit nang makitang kagatin at baliin ng tutang nagti-trip ang ilang puno ng mais…

Ibayong Ligaya nang makita ang unang “young corn” ng batch!

Ang ganda ni baby, ano? Blondie pa! 🙂

Game of Corns (aka, “The Mais Chronicles”)

4 months na lang, Nilagang Mais na!

Sinubukan lang namin… tutal, sabi ni misis ay may “green thumb” daw ako. Kaya na-challenge ako bigla. From Sili to Alugbati to Kamatis to Kamote to Kalabasa… to the latest tanim sa bakuran: Mais!

So far, positive naman ang kinalabasan — 2 months old na ang batch na ito at nakayanan naman ang mga matinding ulan at hangin na dumaan. Pati ang hagupit ng bago naming tuta ay na-survive din ng mga mais.

In fairness, mukha na silang mais now. ‘Di gaya dati… akala mo sosyal na damo lang. Hayun tuloy, nabunot yung iba sa kanila.

Pero marami naman ang natira. Kaya tuloy ang ligaya!

BACKYARD PLANTING RULES!

🙂

 

4 months na lang, Nilagang Mais na!