The persecution of the Rohingyas — ASEAN’s collective shame.

Everyone knows that by continuously ignoring the plight of the Rohingyas of Myanmar (Burma), the governments of the ASEAN nations, ours included, are singly and collectively guilty of abandoning them to a fate worse than death.

Rohingya refugees

Already, the Rohingyas have been rendered stateless, with both the Burmese and Bangladeshi governments disowning them as being mere “illegal immigrants,” conveniently denying the fact that they had been living in those countries for several generations already. In Myanmar, the situation is much more dire — not only are they not considered citizens, they are also continuously subjected to cultural and religious persecution. Also, they are denied access to such basic Human Rights as education, freedom of movement, and basic government services.

Is it any wonder then why the refugees would choose to gamble with their lives, and the lives of their children, and place themselves at the mercy of human trafficking syndicates just to escape their desperate situation in Myanmar?

But now they find themselves in an even worse situation — abandoned by the human smugglers, their boats left adrift at sea. With food and water dwindling fast, the inevitable happened. People driven mad by hunger and thirst fell upon one another, killing their fellow refugees for the remaining supplies.

Normal people, when confronted by such a dire situation, would immediately think of ways to help the victims, and fast.

But, apparently, governments are a different breed. Instead of rescuing the Rohingya, they refused them entry. Instead of towing them to shore, they pushed their rickety boats back out to sea.

“Not our problem,” they said. “We are victims too” (of illegal immigration), they cried.

To which we, their constituencies — the people who voted them into office — can only reply, “governments that do not represent the sentiments of their own people are not worthy to remain in power.” 😦

Advertisements
The persecution of the Rohingyas — ASEAN’s collective shame.

Call it Burma, call it Myanmar, call it whatever you like…

100_5942

100_5959

IMG_20140629_180213

… the country effin’ Rocks!

I’ve been dreaming of going to Burma (now officially called “Myanmar,” since 1989) ever since I first met my Burmese friends and heard their stories of struggle under the Military Junta. That was more than 5 years ago. Isip-isip ko nun, “malaki nga ang problema ng Pilipinas, pero di hamak na mas malaki ang problema nila.”

Mas malupit ang naging diktador nila recently kumpara kay Marcos sa kapanahunan nito. Daang-libo ang namatay sa kanila noong Cyclone Nargis (2008); walang karapatang magmay-ari ng lupa ang kanilang mga magsasaka (all land is owned by the State and only “right of use” is granted); sobrang lupit ng kanilang Militar sa pag-lipol sa mga ethnic groups (Rape is being used as a weapon of war, especially sa Kachin State); naglipana ang mga plantasyon ng Poppy Plant na syang pinagmumulan ng Opium; etcetera… etcetera…

Pero marami rin tayong pagkaka-pareho:

  • Mahilig sila sa mga inuulit na pangalan (Noe Noe, Zaw Zaw, Tin Tin, Ni Ni, Ko Ko… at tayo naman may Ging Ging, Let Let, Bong Bong, Bing Bing, Jun Jun…)
  • Napaka-pamilyar ng lasa ng kanilang mga pagkain (di gaya sa Thai, halimbawa, na madalas kakaiba ang dating at presentation)
  • Meron silang babae na “Icon of Democracy” — si Daw Aung San Suu Kyi, habang meron naman tayong “Tita Cory”
  • Relihiyoso rin sila, Buddhist nga lang. So mahilig silang dumalaw sa mga templo at mag-alay sa kanilang mga altar.
  • Mahilig din silang kumanta. Andami ding mga Magaganda (at Pogi, shempre) sa Bansa nila, gaya sa atin. Hehehe…
  • Marami rin silang mga NGOs (both tunay at peke, just like the Philippines)
  • Nagbabasaan din sila tuwing piyesta — sa kanila tuwing New Year, sa atin tuwing Pista ni San Juan
  • At pinapanood din nila ang Dyesebel at Mara Clara! Pero dubbed in Burmese, shempre. 🙂

 

Call it Burma, call it Myanmar, call it whatever you like…

Nganga… Mo-Ma… Ikmo… Apog… Buyo… Betelnut… Khun… Ah basta, yung dudura ka ng madalas!

Halos 5 taon na rin akong humintong mag-yosi. As in “cold turkey” talaga.

Yung tipong, isang araw, parang feel kong kaya ko na talaga… that I could already make the plunge… kaya nag-quit agad ako.

So far it has worked.

But I’ve had a little help din naman. May “alternate” nicotine sources ako — No. Not nicotine patches… but Swedish Snus and Burmese Betelnut (Khun).

Sa totoo lang kasi… ayaw ko naman sanang mag-quit mag-yosi. Hindi na lang kasi talaga kaya ng lungs ko yung pag-hitit ng usok (may asthma ako — OO. Smoker na asthmatic ako noon. Stoopid, I Know. Pero kaya nga ‘addiction’ ang smoking eh. It can make you di stoopid things.)

So hanap-hanap din ng substitute sa yosi ‘pag may time.

I even tried that eCigarette thing dati, pero dahil may usok din siya eh ‘di pa din umubra.

Which brings me to the Snus and the Khun options… na OK naman sana except for one tiny-teeny thing… walang regular source ng mga ito sa Pinas! Yung Snus, pag naka-tiyempo ka naman, 300 Pesos ang isang lata!

Powtek.

Kaya I’ve resolved to “Go Traditional” na lang — it’s Pinoy Nganga for me, beybeh!

Heto yung nabili ko sa Isabela. Mura lang. At matindi rin ang tama… depende sa timpla mo ng ingredients.

DSCF0034

At pag naubos na ito, ang balita ko ay makaka-bili din ng Nganga sa mga Manang na nagtitinda ng “pampa-regla” sa paligid ng Quiapo Church. 🙂

Nganga… Mo-Ma… Ikmo… Apog… Buyo… Betelnut… Khun… Ah basta, yung dudura ka ng madalas!

Burma “day trip” numbah one… t’yak masusundan!

Pinalad ako recently to finally set foot on Burmese soil. Nagkataon kasi na sa huling pagdalaw ko sa Mae Sot, Thailand (isang border town na katabi ng Burma), bukas na pala yung “Friendship Bridge” na nagdidikit dito sa katabing bayan ng Myawaddy sa Burma!

Ilog lang ang pagitan ng dalawa pero ilang taon din itong naging “no man’s land” gawa ng pagsara dito ng pamahalaan ng Burma. Naging “bridge to nowhere” tuloy siya — andun lang… pwedeng tingnan, pero di pwedeng tawirin. At kung gala kang tao tulad ko, alam mo kung gaano nakaka-inis ang ganung feeling. 🙂

Kaya nung nabalitaan ko na ligal na ulit ang tumawid sa tulay, di na ako nag-atubili pa! ‘Weno kung may bayad pala na 500 Baht yung stamp ng Burmese Immigration Office?! Gogogo!

At shemps, sa pagtawid, may order of priority na agad ako:

1. Ispatan ang Templo (SUCCESS! merong isa na malapit lang sa tulay. 5 minutes na lakad lang.)

2. Tikman ang Local Beer (SUCCESS! mabuhay Myanmar Beer! Probably the best beer in Burma — ayon na din sa tinderong nagbenta nito sakin. Hehehe…)

3. Tikman ang Local Food/Pulutan (SUCCESS! Kakaibang “dinuguan” ang na-enkwentro ko dun — may dugo talaga! Pati chopsticks ko namula.)

4. Bumili ng Souvenirs (SUCCESS! andami kong abubots na dala pabalik ng Pinas — bagong bandila ng Myanmar, local beer in cans, local currency: Kyats)

5. Libutin ang Talipapa (SABIT! naubusan ako ng oras. Bawal palang abutan ng dilim ang mga dayuhan sa Myawaddy. Pinapa-uwi ang lahat pagdating ng alas-6 ng gabi.)

Heniweys, alam ko na ang gagawin sa susunod. Unahin ang Talipapa Tour!

Until next time, Myawaddy! Hu’s yo Daddy?! 🙂

Burma “day trip” numbah one… t’yak masusundan!

Kelan ka huling nag-nganga? :-)

I admit hindi na masyadong common ang katanungang yan nowadays. Pwede siguro kung 1960s ang setting (kung kelan ayon sa Lolo ko dati ay uso pa ang nga-nga sa ilang komunidad sa Maynila), or kung dalawang taga-Cordi ang nag-uusap.

Kaso hindi eh. It’s Nov. 22, 2011… Wala na Lolo ko… and I’m in Quezon City.

So, what gives, you ask?

Heto. My wonderful Burmese friends at Mae Sot, Thailand, sent me an entire jar of pre-wrapped “Kun” (betelnut/nga-nga) for my enjoyment! [A short backgrounder: I quit smoking more than 3 years ago and now content myself with the occasional Swedish Snus — when I can get some. In Mae Sot, I saw many young Burmese students contentedly chewing on betelnut and obviously enjoying themselves. Me being me, I asked to try some and got hooked just like that.]

Asteeeg!

Kakaibang lasa… malupit ang tama sa ulo… mabilis ma-lanta pag mainit ang panahon.

Help! 🙂

Kelan ka huling nag-nganga? :-)

Isa sa mga inspirasyon ko sa buhay.

Hindi pwedeng ipakita ang kanilang mga mukha. Hindi rin pwedeng pangalanan ang mga batang ito. Kaya ipapakilala ko na lang sila sa inyo sa pamamagitan nito…

Litrato ng kanilang mga paa… mga paang pilit ipinagkakasya sa loob ng taling straw na ibinilog sa sahig (isa sa mga activity na kakabit ng Leadership Seminar).

‘Onga pala… hindi sila mga Pinoy. Sila’y mga Burmes. At isang beses kada buwan ay nakakapiling ko sila, kasama ang ilan sa mga ka-opisina ko, sa Thailand.

Sila’y mga political refugees. Pansamantala silang lumabas ng kanilang bansa para iwasan ang matinding represyon sa ilalim ng Military Junta na kasalukuyang naghahari sa Burma.

Lumabas sila at iniwan ang kanilang mga pamilya ‘di para talikuran ang kanilang laban kundi para magpalakas, magpahinga at mag-aral… upang sa kanilang pagbalik sa loob ay mas pursigido nilang maisusulong ang pakikibaka tungo sa paglaya ng Burma.

Idol ko silang lahat.

FREE BURMA!

Isa sa mga inspirasyon ko sa buhay.

Free Burma Now!

To visit Burma has been a dream of mine since decades back. Why? Because of one lady in particular — Daw Aung San Suu Kyi.

Her years of struggle to lead the freedom-loving Burmese people from military tyranny to democracy has been an inspiration to many people around the world, me included.

She is like Nelson Mandela in her ability to unite people…

She is like Mahatma Gandhi in her patient, non-violent approach…

She is like the Dalai Lama in the respect accorded her by her followers…

Daw Aung San Suu Kyi is Burma.

Let us use our freedom to fight for theirs!

FREE BURMA!

Free Burma Now!