Gusto ko maging isang BENEVOLENT WARLORD!

Balita ko kasi, masarap daw maging isang warlord… maraming “perks,” ika nga. Pero mahirap namang maging katulad nung ilang warlords dito sa atin… medyo evil na kasi sila.

Kaya dapat “benevolent” warlord na lang.

Benevolent how? Simple lang… meron lang ilang minimum (but non-negotiable) standards na dapat tupdin — gaya halimbawa ng mga sumusunod:

• Kung magtatayo ng (mga) mala-palasyong Mansyon… tiyakin na disente ang tirahan ng mga constituents na nakapaligid sa nasabing mansyon. This may require granting easy-to-pay housing loans to refurbish the nearby barong-barongs of minions.

• Kung magma-mantina ng isang Private Army, huwag kumuha mula sa hanay ng kapulisan o militar sapagkat hindi sila dapat maging partisan. Tiyakin din na hindi tatanggap ng mga aplikanteng adik… utak-pulbura… walang respeto sa karapatang pantao (kahit ng sa mga karibal sa pulitika)… asal hayop, or all of the above.

• Kung gustong manatili sa Kapangyarihan, gawin ito sa pamamagitan ng pagbibigay ng maayos, patas at tapat na serbisyo sa mga kinasasakupan upang muli’t-muli’y iniluluklok ka nila sa poder. Huwag takutin ang mga karibal o ubusin ang kanilang lahi (women, children and farm animals included).

• Sabi nga ng nakasulat sa pader ng CR sa Kyusi City Hall, “Please use Local Government Property Properly!“ Halimbawa, ang ambulansiya ay hindi para pang-smuggle ng armas o kontrabando… ang ospital ay para sa lahat, hindi lang sa iisang angkan… ang Backhoe ay sa mga construction projects lang dapat ginagamit.

• Kung nais mag-alaga ng mga exotic pets, piliin yung mga hayop na pakikinabangan ng iyong constituents — gaya halimbawa ng Ostrich na paparamihin, o di kaya’y Usa. Huwag mag-alaga ng Leon o Tigre kasi ikaw lang ang natutuwa.

• Kung mahilig mangolekta ng mga mamahaling sasakyan, kumulekta na lang ng mga trak ng bumbero, emergency response vehicles o heavy-duty rescue boats. Tantanan na yung pagbili ng sports cars at big bikes.

Now that the gruesome details of the Maguindanao Massacre have been printed for all the world to read, I can definitely say that I am ASHAMED to be a Filipino today.

Nawala bigla yung National Pride na dulot ng record-breaking status ni Manny Pacquiao…

Nasapawan yung tagumpay na inihain ni 2009 CNN Hero of the Year, Efren Penaflorida, sa ating bayan…

Napasawalang-kwenta lang yung mga nababalitang Taxi Drivers na nagsosoli ng perang naiwan ng pasahero sa kanilang mga sasakyan…

Wala lahat.

Burado.

Just like the 57 (so far) men, women and children who were abducted, tortured, raped, executed and whose bodies were later mutilated… INILIBING ng pangyayaring ito ang pagmamalaki ko na kabilang ako sa lahing Pilipino.

The argument of a “Just War” aside, one can’t help but be appalled by displays of man’s inhumanity to man in situations of (prolonged) armed conflict.

Naisip ko ito after I finished reading this nice book  – “nice” hindi dahil sa kwento, kasi giyera nga siya, which is the opposite of nice… but for the way it captures the emotions connected with war, emotions from both sides of the line.

That book is Vasily Grossman’s “A Writer at War,” edited and translated from the original by Antony Beevor and Luba Vinogradova.

Btw, this was lent to me by a dear friend and colleague, who is a fellow “booksale addict” (halata ba sa presyo nung libro? hehe)

What’s striking about the book, apart from the compelling story-telling, were the circumstances surrounding the author himself.

First off, Grossman, although a very talented correspondent, was a Ukrainian Jew — something very inconvenient to be in Stalin’s Soviet Union, to say the least.

Second, due to events entirely out of his control, Grossman found himself witnessing the initial crushing defeats and subsequent overwhelming triumphs of the Red Army, ordered as he was by his superiors in the Soviet military newspaper, Krasnaya Zvezda (Red Star), to stay very close to the frontlines of the Eastern Front.

Needless to say, I was often at the edge of my seat while reading the book… wait, make that “at the edge of the kutson” (masarap kasing magbasa habang nakahilata sa kama. hehehe…)

Maraming seryosong usapin ang inihatag ng librong ito. Pero ang  pinaka-mahalaga marahil, at ito rin (yata) ang naging realisasyon ni Grossman sa dulo, ay ang sumusunod:

Nasa tama ka man o nasa mali, ang barbarismo ay barbarismo pa din. Kahit sa kalaban ito gawin, o kahit kasama ang gumagawa; dulot man ng poot at ng pagnanais na ipaghiganti ang mga mahal sa buhay … wala pa ring puwang sa mundo ang ganitong klaseng pag-uugali.

Saktong-sakto sa mga kaganapan sa Maguindanao nitong nakaraang araw

Sa maniwala kayo o hindi, ito talaga ang pinaka-unang Parol na binili namin bilang isang pamilya. Dati kasi, nagkakasya na kami sa pakrismaslayt-krismaslayt lang. Nakiki-parol at nakiki-krismastree na lang kami sa mga kamag-anak, kaibigan at kapitbahay. hehehe… But this time, we decided to finally get our own parol. Nung una nga, naghahanap pa ako nung mga old-skool na Parol — yung yari sa cellophane na pula at may nakalaylay na ginupit-gupit na papel de hapon at may malaking incandescent bulb sa loob… pero wala na palang gumagawa ng ganun

Kaya, no choice… Capiz Parol ang binili namin

Pero hindi… may choice involved pa din pala… kasi iba-iba din pala yung klase ng Capiz Parols.

In fact, it seemed that there were as many individual parol designs as there were individual parol designers.

Colors ranged from the subtle to the bombastic; sizes, from the humble to the hambog

Shempre, dun kami sa subdued lang. Perstaymer kasi eh.

Halata bang hindi masyadong excited si Dear Dawter?

Pero dahil lang pala sa hindi pa nakasindi yung Parol. Kasi nung gabing iyon mismo… BOOM!

Kakaiba pala talaga ang may Parol ano?

Ansaya-saya!

At the very least, it’s good listening.

At best, it’ll probably answer some of your most pressing questions regarding the planned Automated Elections next year.

Enjoy!

OO. Inaamin ko.

Hindi talaga ako creative pagdating sa pagpili ng regalo para sa ibang tao.

Ang tanging operative framework ko lang kasi pagdating sa ganitong klaseng mga desisyon ay Utility and Durability — magagamit ba? Tatagal ba?

Secondary na lang sa isipan ko (kung naiisip ko pa nga) yung ibang factors — tulad ng cuteness ng regalo… ng pagka-romantic nito…

Kaya siguro never pa akong nagbigay ng bouquet of flowers sa kahit kanino (pwera shempre sa mga yumao na). Ibang regalo na lang… yung hindi nalalanta… yung pwede talagang gamitin nung pinagbigyan.

Halimbawa ng mga regalong may utility at durability na naibigay ko na dati?

• Maglite
• Tool Kit
• Digicam
• Swiss Knife
• PC
• PDA
• Relos
• Mountainbike

Consistent naman, di ba? Talagang magagamit ang mga ito… tumatagal… at hindi naman mumurahin.

At pinaka-mahalaga sa lahat, pinag-isipan ko ng maigi bago bilhin at iregalo ang mga ‘to.

Di ko maiwasang isipin ang “Regalo” kasi magpa-Pasko na naman… at ang mga inaanak at kaibigan ay nagpaparamdam uli. hehehe…

Pero, like I said, hindi ako creative pagdating sa mga gantong bagay. Kaya na-iimagine ko na tuloy yung magiging diskusyon sa aming pamilya pagdating ng “regalo planning session“:

Nanay ni Dear Dawter (NNDD): Oist! Kelangang bumili ng regalo sa mga inaanak mo. Dami mo nang utang!

Dear Dawter (DD): Yeheey! Ano gift ko, Mami?!

Taroogs: Inaanak… hindi Anak. Wakamakuletdyan.

DD: Hmp! X ka Daddy! (sabay muestra ng malaking “X” sa ere. Ewan ko ba kung san nya natutunan yun…)

NNDD: Anu nah? Anong regalo?

Taroogs: Bola!

NNDD: Bola?! Paano sa inaanak na baby pa lang?

Taroogs: Foam na Bola!

NNDD: Eh dun sa mga inaanak na nagbibinata na?!

Taroogs: Tunay na Bola!

NNDD: Eh sa mga babae, Aber?

Taroogs: Eh di Pink na Bolah! Kulet.

DD: Ako babae, di ba Mami? Penge din ng Pink Bolah!!

Yan yung naging realization ko matapos pagmuni-munian ang eksenang ito sa aming bakuran:

Unang tingin... CLICK! [Dialog sa background -- yaak! wag mo lapitan yan!]

Konting lapit… CLICK! [Aba't talagang lumapit pa! Baka may sakit yaaan!]

Konting lapit pa… CLICK! [Huuuy! nilalangaw na yan, nukabah!!?]

Idikit yung lente ng digicam sa mukha ng ibon… CLICK! [Maligo ka bago pumasok ng bahay! Powtek...]

(NOTE: close-up image deleted — masyadong kadiri na daw kasi, sabi ni Dear Dawter. hehehe)

Pero mabalik ako sa gist nung title ng post kong ito — na bagamat mukhang depressing yung image ay hindi naman talaga.

Naisip ko lang kasi, lalu’t kakatapos pa lang ng Undas… bakit ba dapat maging depressing ang kamatayan? Malungkot, oo… nakakahinayang, shempre… nakakatakot, pwede… pero depressing?

Malay natin, fulfilled na pala yung tadhana ni birdie kaya napaghandaan na niya ang kanyang kamatayan… at tanggap na rin ng kanyang mga kapugad ang kanyang pagpanaw.

Pero…

on second thought…

Depressing nga siya ano?

Hindi ko sure kung paano na-eestablish sa consciousness ng tao ang isang kasabihan.

Dahil ba sa ito’y itinuturo sa paaralan?

Dahil ba sa lagi nating naririnig na ginagamit siya ng ibang tao?

Dahil ba sa may nakakatuwang timbre siya kapag binibigkas?

Dahil ba sa may taglay silang irrefutable truth?

Or is it due to a mix of these reasons?

Ewan.

Basta ang alam ko, hindi ganun kadaling magpa-uso ng bagong kasabihan (unless sa TV mo idaan — gaya halimbawa ng “Bawal Magkasakit”)

Pero sayang naman kasi kung hindi mami-mainstream ang ilang mga kasabihan na bagamat medyo kakatawanan kung ituring ng marami sa atin ay, sa totoo lang, may taglay pa ding katuwiran.

Mga kasabihang tulad ng sumusunod, halimbawa:

• “Bakit ipapasa-bukas pa ang pwede namang Next Week?” — maigi nga yung maagap, pero may ilang mga desisyon na nangangailangan ng mahaba-habang pagmumuni-muni, di ba?

• “Kung ano’ng puno, siyang bunga. Pero minsan, nasa puno pa lang ang bunga’y bulok na agad.” — hindi naman talaga pwedeng sabihin na kapag matino ang mga magulang mo, o di kaya’y kapag nakapag-aral ka, antimano’y magiging matino kang tao. Naive yun, di ba? Pero, to be fair, pwede rin naman yung kabaliktaran: pwede ding magmula ang isang matinong bunga sa walang-kwentang puno.

Kayo, anong mga “kasabihan” nang na-encounter ninyo ang dapat sumikat na din?

Kasi nga malapit na naman daw ang Pasko, kaya malapit na naman ang panahon ng biglang paglaki ng gastusin (yung tinatawag ng mga economic analysts na “Spike in consumer spending“) — gawa ng mga regalong dapat ibigay… sa sarili, sa pamilya, sa mga kaibigan, at sa iba pa.

Pwes, kahit dalawang buwan pa bago mag-Pasko, may ideya na ako ngayon pa lang kung anu-ano ang mga gastusing ito.

Ang tanong, ANO ANG PRIORITY?! (buti sana kung ako yung tipong may extrang pera para pambili ng lupa’t bahay sa States… pero hindi eh. Mahirap lang ang Nanay ko. At wala din siyang prominent nunal sa fez. hehe)

So kelangang pumili – alin ang isasakatuparan, at alin ang mananatiling pangarap na muna?:

• 17 inch LCD Monitor (para sa PC namin sa bahay) — mahalaga ito kasi mas tipid siya sa kuryente kumpara sa CRT monitor. Plus, malapit nang bumigay yung monitor namin kaya masakit na sa mata gamitin (wawa naman si Misis)
• Matinong Bisikleta na may training wheels — ito ang laging nire-request ni Dear Dawter mula nung pumanaw yung una niyang Pink bike.
• Parol na gawa sa capiz shells — matagal ko nang pangarap na magkaroon ng ganito. Asteeg na, “Buy Filipino” pa.
• Ipa-semento ang walkway ng bahay — para hindi na magpuputik sa harap namin sa tuwing umuulan. At para di rin gawing pupu-an ng mga askal ang tapat ng gate
• Bagong Running Shoes para sakin — kasi di na uubra yung luma kong sneakers. At balak ko na kasing simulan ang regular walking (before progressing to jogging and, later on, running… naaaks)
• Bagong Yero para palitan yung mga butas at kinkalawang na – shempre, self-explanatory na kung bakit mahalaga ito.
• Washing Machine – ito naman ang laging bukam-bibig ni Misis. Lubhang mahalaga din kasi pumipiyok na yung luma naming washer n dryer.
• Regular Cable and Internet connection — para mabawasan ang sakit ng ulo na dala ng Pre-paid accounts.

Haaays. Choices… choices… choices…

Maka-taya nga muna sa Lotto

Siya ang rason kung bakit nakipag-siksikan ako sa Comelec Registration nung nakaraang linggo!

Tuloy ang laban!