• Una, at pinaka-mahalaga marahil… ‘di ako marunong mag-motor. Hehehe (pero kaya namang gawan ng paraan ito. Sabi nga ng mga henyo d’yan sa gilid-gilid, kung marunong kang mag-bisikleta, kakayanin mong mag-motor.) Osyasya… sabi nyo ah?

• Pangalawa, medyo may kalakihan ang kaha ko kaya di uubra sa akin ang mga mas murang scooter-type na motor. Pero may sagot din dito — bumili ng big bike. Mas magastos nga lang.

• Pangatlo, mahilig akong umuwi ng naka-inom. OO. Inaamin ko. May problema ako sa pag-inom. Kaya medyo delikado para sa akin ang mag-motor (kahit matuto pa akong mag-motor at gumaling ng todo dito)…

…lalu na’t ang pangaraw-araw kong ruta ay COMMONWEALTH AVENUE!

Wag na ‘oy! Magdi-dyip na lang ako noh!

Pero ang sarap pa rin talagang mangarap.

Haaays…

There are many other infinitely more dangerous substances out there, noh!

Ilog lang ang pagitan ng dalawa pero ilang taon din itong naging “no man’s land” gawa ng pagsara dito ng pamahalaan ng Burma. Naging “bridge to nowhere” tuloy siya — andun lang… pwedeng tingnan, pero di pwedeng tawirin. At kung gala kang tao tulad ko, alam mo kung gaano nakaka-inis ang ganung feeling.

Kaya nung nabalitaan ko na ligal na ulit ang tumawid sa tulay, di na ako nag-atubili pa! ‘Weno kung may bayad pala na 500 Baht yung stamp ng Burmese Immigration Office?! Gogogo!

At shemps, sa pagtawid, may order of priority na agad ako:

1. Ispatan ang Templo (SUCCESS! merong isa na malapit lang sa tulay. 5 minutes na lakad lang.)

2. Tikman ang Local Beer (SUCCESS! mabuhay Myanmar Beer! Probably the best beer in Burma — ayon na din sa tinderong nagbenta nito sakin. Hehehe…)

3. Tikman ang Local Food/Pulutan (SUCCESS! Kakaibang “dinuguan” ang na-enkwentro ko dun — may dugo talaga! Pati chopsticks ko namula.)

4. Bumili ng Souvenirs (SUCCESS! andami kong abubots na dala pabalik ng Pinas — bagong bandila ng Myanmar, local beer in cans, local currency: Kyats)

5. Libutin ang Talipapa (SABIT! naubusan ako ng oras. Bawal palang abutan ng dilim ang mga dayuhan sa Myawaddy. Pinapa-uwi ang lahat pagdating ng alas-6 ng gabi.)

Heniweys, alam ko na ang gagawin sa susunod. Unahin ang Talipapa Tour!

Until next time, Myawaddy! Hu’s yo Daddy?!

Dati, madali lang i-satisfy yung kaadikan ko — marami kasing librong available sa 2nd-hand bookstores. At kahit kadalasan ay mga paperback sila, may naliligaw paminsan-minsan na mga hardbound versions. Average price? Mga 200 Pesos.

Kaya lang, nung lumabas yung LOTR Film Trilogy ni Kuya Peter Jackson, biglang nawala ang mga linsyak na 2nd-hand Tolkien books! Hinoard yata ng mga ungas. At kung may sumulpot man ay either napaka-mahal na (compared sa dating presyo — shempre mas mahal pa din di-hamak yung brand new), or pangit yung quality dahil nabasa ng tubig-ulan, maraming mantsa, punit-punit…

Kaya minsan napipilitan tuloy akong bumili ng bago. Pinaka-mahal na Tolkien na nabili ko? Leather-bound na The Hobbit: 2,500 Pesos!

Powtek.

Pero OK lang. ADIK nga eh. Hehehehe. Saka wala pa akong mga anak nung panahong yun (otherwise kinalbo na ako ni Misis).

Pero kulang-kulang pa din talaga ang koleksyon ko. Halimbawa, sa LOTR Trilogy, ang meron lang ako ay yung Book 2: The Two Towers. Wala ako nung Book 1 at Book 3! Hnlabo, di ba?

Pero hindi bale. All good things come to those who wait, right? Siguro naman ngayong 2012, mabubuo ko na rin ang aking koleksyon! Muwahahahahahahaha!!!!

Kung may makita kayo timbrehan n’yo ako ha?

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 15,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 6 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Nakalikom sila ng higit PhP 920,000.00 at ito’y dinala na sa area ngayong araw. Marami ding relief goods na isi-ship sa lalung madaling panahon.

Tuloy po ang panawagan for donations at volunteers. Tulong-tulong tayo sa pag-ayuda sa mga biktima ng sakuna!

Malungkot man ang kanilang Pasko ngayon, huwag nating hayaaang mag-hari ang kawalang pag-asa sa kanilang mga puso.

Mabuhay ang Bayanihan! Mabuhay ang Pilipinas!

Pero mahalaga din naman ang Parol, di ba? Kaya 2 years ago ay bumili ako ng kauna-unahang Capiz Parol ng aming pamilya. Ansaya-saya ng Dear Dawter ko nung unang binuksan yung kumikuti-kutitap niyang mga ilaw.

Pero ngayon, after 2 years, tila bored na si Dear Dawter sa aming parol. Di rin yata impressed ang aming bagong Bebehboi. Bakit daw walang ibang kulay?

Kaya hayun… dahil matalino ang kanilang Ina (at matipid din, obviously. hehehe), PULA na ang parol namin!

Yehey! Mabuhay ang cellophane!

Maling akala = Kamatayan.

Kaya naman ingat na ingat ako sa tuwing tumitira ng Swedish Snus. Mahirap nang magkamali ng dampot. Magkamukha pa naman ang mga lalagyan

Ang sagwa siguro ng lasa ng shoe polish

Ayon sa mga Henyo diyan sa gilid-gilid… the Human Body daw is made up of almost 80% water (depende sa laki ng katawan… which means sa kaso ko, abot na abot ko yung maximum percentage!) Hehehe.

Pero ang tubig ng katawan ay dapat nire-replenish ng regular… otherwise, dehydration ang aabutin mo — nakamamatay yun, coya.

Kaya maiging i-keep-track ang intake mo ng fluids.

Heto ang sa akin (by order of regularity of intake):

• Tubig: madalas mineral water, kasi may dispenser sa opisina. tancha ko mga 5 glasses a day. Mas marami kung mainit ang panahon.
• Kape: tap water na ininit. Sa opisina, mahina na yung 4 mugs a day ng instant coffee. Bihira lang akong tumira ng brewed. Matapang kasi timpla sa opisina. Sa bahay, 2 mugs maximum.
• Beer: sa tuwing may okasyon, mahina na yung 6 bottles of pale pilsen / red horse. Di ko type ang Light, masakit sa ulo kinabukasan. Ewan ko ba…
• Softdrinks: bihira lang. Usually Coke o Sprite. Di ko feel Pepsi… masyadong matamis.
• Brandy: kung may okasyon, kasama ang barkada o mga kaopisina, 1 litrong bote ang naitutumba namin.
• At iba pa: negligible amounts na ‘to… sa malamig, fruit juices (lata at tetrapak), iba pang alak…

Yun lang.

At least Tubig pa rin ang primary rehydration drink ko, di ba?

Kayo?

Kaso hindi eh. It’s Nov. 22, 2011… Wala na Lolo ko… and I’m in Quezon City.

So, what gives, you ask?

Heto. My wonderful Burmese friends at Mae Sot, Thailand, sent me an entire jar of pre-wrapped “Kun” (betelnut/nga-nga) for my enjoyment! [A short backgrounder: I quit smoking more than 3 years ago and now content myself with the occasional Swedish Snus -- when I can get some. In Mae Sot, I saw many young Burmese students contentedly chewing on betelnut and obviously enjoying themselves. Me being me, I asked to try some and got hooked just like that.]

Asteeeg!

Kakaibang lasa… malupit ang tama sa ulo… mabilis ma-lanta pag mainit ang panahon.

Help!