Hay powtek. Magtatapos na naman ang isang taon.

So, kumusta? Naging OK ba ang 2009 para sa inyo? Better than last year (or worse)?

Anong tancha ninyo sa 2010? Positive? More of the same? Or darker?

Ako, as usual, nag-aaway uli yung “nega” at optimistic tendencies ko.

Gusto kong maging mas OK ang 2010 pero… ang hirap talagang maging optimistic without being in denial.

Baka nga nadala na talaga ako.

Pero watdahel… di naman bawal mangarap di ba?

Kaya sa 2010, sana naman… sana… SANA:

Maging credible ang resulta ng Elections. Huwag na muna nating pag-usapan kung sino ang mananalo — basta malinis at paniniwalaan ng tao ang resulta, solb na ako. Nagiging ugat kasi ng napakaraming problema yung perception na hindi malinis yung pagkapanalo ng isang pulitiko. And this is true not only for the Presidency but also for the Barangay positions.

Magkaroon ng meaningful, long-lasting measures ang pamahalaan to prevent the sea tragedies that have plagued our country for so long. If it means government creating a State-run ferry service to compete with private companies, so be it.

Magkaroon ng totoong hustisya para sa mga biktima ng Maguindanao Massacre. Let it be the type of justice that puts fear in the hearts of warlords and abusive politicians everywhere.

Tanggal agad ang pagka feeling-EMO mo!

Salamat, alyas “Sapi“, para dito sa birthday gift mo sa’kin.

Panalo!

… sa tuwing naririnig ang mga kantang to!

Parang “Word Association Game” na tuloy ang dating sakin — o baka mas mala “Rorschach Test” pa nga (kasi bakit ikaw ang naiisip ko agad-agad? Bakit hindi ibang tao?)

Sabi nga ni Mang Gurnakh — is it me, or is it me?!

NOTE: dating gawi — itatago ko sa alyas ang mga tinutukoy ko on the off chance na madaan sila dito. Mahirap nang ma-backhoe

Naaalala kita, alyas “Super Grasa,” kapag naririnig ko ang awiting “Beh, Buti Nga” ng Hotdogs.

Ikaw naman, “Boy Balingkinitan,” ang naiisip ko pag tumugtog ang “Ain’t no sunshine when she’s gone” ni Marvin Gaye

“I’m just a Girl” ng No Doubt ang theme song mo, “Baby Gandangreyna.”

At mukhang para sayo talaga, “Mega Mama,” isinulat ng Black Eyed Peas ang kantang “Shut Up!“

“Ka Abnoy,” ikaw naman yung naaalala ko ‘pag tumugtog na yung “Pasumpa-sumpa ka pa” ni Boy Sullivan.

And finally, the best for last, ika nga… ikaw, “Doubting Tutoy” ang ka-partner ng awiting “Mga Praning!” ni Francism.

MERRY KRISMAS SA ATING LAHAT, from alyas “Ben Gorilya“

Hindi na yata bagay sa’kin na mag-emo pa… parang 2 decades late na ako for that. hehehe…

Pero hindi ko lang maiwasan na maalala yung ilang masayang-malungkot (bittersweet ba yun?) na kaganapang konektado sa mga Pasko nung kabataan ko.

‘La lang… malamig na kasi ang hangin at parang tahimik ang mga umaga… Baka nga my “inner emo” is trying to break out.

Ewan ko ba, pero sa tuwing nalalapit ang Pasko e nasasariwa sa alaala ko ang mga pangyayaring ito:

• Nung nasa Elementary pa ako, nang sabayang nagbukasan ng regalo kaming magpi-pinsan, napansin ko na medyo low quality yung mga laruan bigay sa akin habang puro imported yung sa mga sampips ko. Halata bang hindi ako yung peyborit pamangkin?

• Nung Hayskul ako, tiyempong Christmas get-together ng pamilya (yes. kasama yung mga kamag-anak na hindi ako peyborit) nang atakehin sa puso ang Tatay ko. Sa Paranaque Medical kami nag-Pasko.

• Nung College na ako, ilang beses din akong nag-Pasko sa ospital dahil binabantayan ang Nanay kong naka-confine sa Veterans.

Haays…

Pero Merry Christmas  pa rin!

Bakit ko naman hahayaan na patabangin ng mga ganitong alaala ang Pasko ko ngayon?!

Medyo malayo kasi ang bahay namin kaya, sa kadalasan, tulog na si Dear Dawter pag-uwi ko galing opisina.

Usually, pag di ko matiis, kukulitin ko siya at haharutin para magising at mapilitang makipag-laro sa akin.

OO. Alam kong masama yun… at lagi din naman akong sinasaway ng kanyang Nanay… pero hindi ko nga matiis na hindi siya kulitin eh.

Kaya siguro medyo pumayat si Dear Dawter.

Tsk.

Pero sandali. Bago kayo tumawag sa Bantay Bata… nagbago na po ang kwento. Hindi ko na naiistorbo si Dear Dawter kapag tulog ito.

Dahil ba sa hindi na ako makulit? — HINDE

Dahil ba sa mas matindi na ang inaabot kong saway kay Misis? — HINDE RIN

So bakit?

Dahil may nakuhang RESBAK si Dear Dawter — si DOGLAS, ang asong hindi pa bayad! (hulugan kasi. hehe)

Malupit magbantay itong si DOGLAS… mukha lang maamo, pero hindi pala.

Hindi natitinag kahit tingnan ng masama…

Hindi nasisindak sa mga nanlilisik na titig…

Hindi umaatras sa kanyang sinumpaang katungkulan — ang tiyaking walang iistorbo sa pagtulog ng kanyang Amo!

At kapag makulit ang Ama ng Amo… ATTAAACK!

Doglas: Ano, buhay ka pa? Ha?!

Taroogs: Nyaaargh!

Doglas: Mang-iistorbo ka pa bah? Sagot!

Taroogs (to Doglas): Hindi na poh!

Dear Dawter: Zzzzzzngorrk….

Nanay ni Dear Dawter (to Taroogs): Adik!

It has to end sometime. Alangan namang forever na lang tayong magkasya bilang:

“A Nation of Heroes and Monsters” — may Penaflorida ka nga, may Ampatuan ka din naman. May mga Taxi Drivers ka ngang nagsosoli ng naiwang pera, meron ka namang mga Bus Drivers na inaatrasan ang mga nasagasan nila para matuluyan na…

“A Nation of Princes and Paupers” — may Corinthian Gardens pero may Payatas; may Forbes Park pero may Bagong Silang; may naka-Porsche pero may nakatira sa kariton…

“A Nation of Litterbugs and Conservationists” — sinasalba ang Pawikan pero sinasalaula ang Pasig River; pinaparami ang Haring Ibon pero inuubos ang kagubatan…

“A Nation of Laws and of Lawlessness” — andami nating batas pero puno naman ng butas; may Anti-Torture Law pero may Salvagings; ang bawal ihiian ginagawang tambakan ng basura; bawal manigarilyo sa public transport pero exempted ang Driver?!

Unless…

OK lang sa atin na maging Proud and Ashamed to be Filipino at the same time.

Kaso sa’kin hindi OK eh.

Gusto ko maging “Proud to be Pinoy“… Proud lang!

Obligasyon natin bilang mga responsible and active citizens na alamin ang tamang paraan ng pagboto gamit ang mga machine-readable na balotang ito.

• Ano ba talaga ang itsura niya? Color-coded nga ba? Back-to-back?
• Paano isi-shade ang mga ovals nito? Bawal nga bang gumamit ng sariling bolpen? Bawal ba talagang lumampas ang pag-shade?
• Paano iingatan na hindi ma-spoil ang iyong balota? Paano kung may butas? Bawal bang tiklupin?
• Paano siya ifi-feed sa makina? Pwede bang ipasok ng baliktad? Ng pahalang?

Ngayon pa lang, alamin na natin ang sagot sa mga katanungang ito… para hindi tayo mabubulaga sa araw mismo ng halalan!

Ang gulo nun kung magkataon

In any type of society, discrimination is a given. Let me lay that sad fact out first before going any further.

No matter how altruistic a society has grown to become, chances are there are still hold-outs of bigotry within it – little islands of discrimination, so to speak. Eh kahit nga sa mga Scandinavian countries, na universally considered today to be the epitome of fairness and justice, meron pa ring mga Nazis… sa atin pa kaya?

But just as there are 7,001 islands in the Philippines (kapag high tide daw), there are also as many forms of discrimination present.

Merong discrimination na talagang obvious na obvious (na kung isla ang basehan ay ito na yung major islands of Luzon at Mindanao) — gaya halimbawa ng diskriminasyon laban sa mga bading at lesbyana… diskriminasyon laban sa mga kababaihan… diskriminasyon laban sa mga may kapansanan…

Pero gaya uli ng mga isla natin, meron ding mga diskriminasyon na hindi masyadong halata… na medyo nasa sidelines lang. Innocuous, kumbaga.

• Tulad halimbawa ng diskriminasyon laban sa mga matatanda…
• sa mga hindi masyadong kagandahan…
• sa mga maliliit…
• sa mga matataba…
• sa mga payatot…
• sa mga hindi grumadweyt (o kung grumadweyt man ay sa hindi gaanong kilalang eskwelahan).

These are the types of discrimination that are the more dangerous. Kasi nga hindi masyadong hayagan ang pag-didiskrimina and, in fact, tinitingnan na bilang “normal” and “socially acceptable” na gawin.

If you’re one of these, live with it! Tila ito yung sinasabi implicitly ng ganitong klaseng attitude.

Buti pa yung mga matitinding diskriminasyon, may mga grupong itinayo para sagutin.

• May grupo na kumokontra sa discrimination against LGBTs…
• May grupo na kumokontra sa discrimination against Women…
• Meron pa ngang grupo na kumukontra sa diskriminasyon laban sa mga Askal!

Buti pa sila.

Kaya gusto ko na talagang magtayo ng isang bagong grupo… para naman may magtataguyod sa karapatan ng mga katulad kong… eherm… horizontally-endowed.

Mabuhay ang KILUSAN KONTRA FREE SIZE!

Huwag ninyo kaming ikahon sa ganitong size!

Gusto rin naming magkaroon ng T-shirt katulad n’yo.

Pero ayaw naming magmukhang longganisa.

Mahirap bang intindihin yun?

Gusto ko maging isang BENEVOLENT WARLORD!

Balita ko kasi, masarap daw maging isang warlord… maraming “perks,” ika nga. Pero mahirap namang maging katulad nung ilang warlords dito sa atin… medyo evil na kasi sila.

Kaya dapat “benevolent” warlord na lang.

Benevolent how? Simple lang… meron lang ilang minimum (but non-negotiable) standards na dapat tupdin — gaya halimbawa ng mga sumusunod:

• Kung magtatayo ng (mga) mala-palasyong Mansyon… tiyakin na disente ang tirahan ng mga constituents na nakapaligid sa nasabing mansyon. This may require granting easy-to-pay housing loans to refurbish the nearby barong-barongs of minions.

• Kung magma-mantina ng isang Private Army, huwag kumuha mula sa hanay ng kapulisan o militar sapagkat hindi sila dapat maging partisan. Tiyakin din na hindi tatanggap ng mga aplikanteng adik… utak-pulbura… walang respeto sa karapatang pantao (kahit ng sa mga karibal sa pulitika)… asal hayop, or all of the above.

• Kung gustong manatili sa Kapangyarihan, gawin ito sa pamamagitan ng pagbibigay ng maayos, patas at tapat na serbisyo sa mga kinasasakupan upang muli’t-muli’y iniluluklok ka nila sa poder. Huwag takutin ang mga karibal o ubusin ang kanilang lahi (women, children and farm animals included).

• Sabi nga ng nakasulat sa pader ng CR sa Kyusi City Hall, “Please use Local Government Property Properly!“ Halimbawa, ang ambulansiya ay hindi para pang-smuggle ng armas o kontrabando… ang ospital ay para sa lahat, hindi lang sa iisang angkan… ang Backhoe ay sa mga construction projects lang dapat ginagamit.

• Kung nais mag-alaga ng mga exotic pets, piliin yung mga hayop na pakikinabangan ng iyong constituents — gaya halimbawa ng Ostrich na paparamihin, o di kaya’y Usa. Huwag mag-alaga ng Leon o Tigre kasi ikaw lang ang natutuwa.

• Kung mahilig mangolekta ng mga mamahaling sasakyan, kumulekta na lang ng mga trak ng bumbero, emergency response vehicles o heavy-duty rescue boats. Tantanan na yung pagbili ng sports cars at big bikes.

Now that the gruesome details of the Maguindanao Massacre have been printed for all the world to read, I can definitely say that I am ASHAMED to be a Filipino today.

Nawala bigla yung National Pride na dulot ng record-breaking status ni Manny Pacquiao…

Nasapawan yung tagumpay na inihain ni 2009 CNN Hero of the Year, Efren Penaflorida, sa ating bayan…

Napasawalang-kwenta lang yung mga nababalitang Taxi Drivers na nagsosoli ng perang naiwan ng pasahero sa kanilang mga sasakyan…

Wala lahat.

Burado.

Just like the 57 (so far) men, women and children who were abducted, tortured, raped, executed and whose bodies were later mutilated… INILIBING ng pangyayaring ito ang pagmamalaki ko na kabilang ako sa lahing Pilipino.