Wag naman sana…

Like father like kwan?

Mula pa noon ay dakilang “fan boy” na talaga ako. May mga paborito akong mga personalidad na talagang hinahangaan… tinitingala… kinatutuwaan… minamahal (pero hindi lahat ha… hehe)

Karamihan sa mga taong ito ay mga progresibong mang-aawit, manunulat ng kanta, makata, peryodista… at kapag nakikita ko sila e daig ko pa yung nakasalubong ng favorite ta-artits sa kalsada!

That’s why, whenever the occasion permits (ibig sabihin, nagkataong may camera sa tabi-tabi), kodakan to the max ang habol ko! Masarap mangolekta ng memories, di ba?

Taroogs with Noel “Kanlungan” Cabangon…

Taroogs with Gary “Ginebrang-Ginebra” Granada…

Taroogs with Cookie “Pabaon” Chua…

Taroogs with Conrado “May alam kang Beatles?” de Quiros…

Marami pa sanang mga “fan boy moments” sa buhay ko pero sayang at walang kamera sa mga panahong iyon. Tsk!

Buti na lang si Dear Dawter ay laging handa! At maaga nagsimulang maging “fangirl” ang lowkah! Hehehe

DD with “Charming”

Ano kaya iniisip ng anak at ganun na lang ang ngisi niya? Parang may masamang balak a…

Kakaiba ang “load” ng cell na ‘to…

Nokia Cal .40? Asteeg!

Pero parang hindi magandang makatanggap ng masamang balita sa cellfone model na to…

Ano kamo? Sumama si misis kay kumpare tangay ang mga anak namin tapos sinunog pa yung bahay ?! Paksheet… booom!

Swamped…

Ang hirap mag-isip lately…

Daming dapat gawin — sa opisina… sa bahay… sa buhay…

Feeling ko nalulunod ako

Oh well.

Tutal nandito na rin lang ako sa point na ito…

Might as well enjoy it na rin

Pwede namang pagsabayin ang Lungkot at Ligaya, di ba?

The small things in life…

Wala ka talagang choice. If you want to remain sane in this troubled country of ours, you really have to distract your mind… keep it from dwelling on the bad news (andami-dami po nun; both natural and man-made!) and, instead, focus it on the little things that make life a little more bearable… a little more “worth it,” ika nga.

I’m not talking about family, friends and the like… BIG THINGS ang mga yun! Essentials, kumbaga. As in kapag nawala sila sa buhay mo e malamang magiging taong-grasa ka na ng tuluyan.

Ang ibig kong sabihin ay yung mga bagay na nakakapag-pangiti sa ‘yo sa tuwing sila’y iyong nakikita, naririnig, o nararamdaman…

Halimbawa…

• ang biglang pagtugtog ng paborito mong awitin sa radyo ng jeep/bus/taxi na sinasakyan mo

• ang biglang pag-ihip ng malamig na hangin sa kalagitnaan ng maalinsangang araw

• naalala mong bigla ang isang lumang joke na patok na patok pa din sayo

• nalasahan mo uli yung masarap mong agahan nang madighay ka

• kapareho ng t-shirt mo yung suot nung bagong sakay na pasahero… at sa tapat mo pa talaga umupo!

Naalala ko tuloy yung awitin ng grupong Asin.

Payapa, di lang Tahimik…

Panatag, di lang Kalmante…

Bawat umaga… may Pag-asa.

Pagkain, pag nagugutom…

May Lupa na mabubungkal… at pagtatamnan ng mga Pangarap.

Ito ang mahalaga.

Amen

Wild ang Life kapag may wildlife…

Nakakatuwa talagang isipin na mas nagiging varied ang “wildlife” the farther you get from urban areas (like Quezon City, for example). Lampas isang buwan na kami sa bago naming tirahan dito sa bandang dulo ng Novaliches pero halos araw-araw ay nabibigla pa din ako sa mga kakaibang hayop na bumubulaga sa bahay.

Granted, meron pa ring mga da usual animals and pests — askal, pusakal, daga, langgam, anay, paniki, palaka, maya, ibong maria capra, ipis, atbp. — na meron din sa Kyusi… pero meron ding mga kakaibang “versions” ang mga hayop na ito…

Halimbawa na lamang itong kakaibang kalapati (yata) na na-ispatan ni Dear Dawter na naka-tambay sa tapat ng pintuan namin one lazy Saturday morning.

DD: Daddy, luk o… may bird!

TT: (inaantok pa) Wer? (”Wer?” daw o)

Nang ispatan ng mas malapitan ni Tatay Taroogs yung ibon, bigla itong gumalaw…

TT: Ay powtah… buhay ang lintek! Anak, donk tats it ha?! Baka may Bird Plu yan!!!

DD: Yaaak!

NNDD (Nanay Ni Dear Dawter, to TT): Hoy! Ayusin mo nga yang pag-Inggles mo at natututo ng mali yang anak mo! Paksheet ka.

TT: (iniisip habang naka-smile kay NNDD) “Hmp… en olso tu yu. Yabang.”

Ibang araw naman. Pagkatapos ng mahaba-habang pagbuhos ng ulan… habang dumudungaw ako sa bintana namin sa likod-bahay ay may nakita akong parang batong gumagalaw…

TT: Ay palakang kuba nandudura! Ahahahaaay!!!

Opo, sa sobrang pagkabigla ay nag ala-Metring David ako. Hehehe… pero anuba, di ba?! Bakit naman kasi gan’to yung itsura ng palaka?! Wala ba yung da usual na palakang kokak o yung Mindoro Frog man lang?

At finally, yung kaisa-isang hayop na kinakatakutan ko sa bahay namin…. Hindi, hindi si NNDD ang tinutukoy ko… wehehehe (Joks lang po. Wag duduraan ang kape ko sa umaga!) Ang tinutukoy ko e itong klaseng gagambang bahay na ire… or what I like to refer to as the “Gagambang Powtah!” Dahil talagang napapamura ako sa tuwing uma-appear siya…

At take note… anak lang ito. Nakita ko na yung nanay niya - sinlaki ng palad ko. Pramis

Sabi mo eh…

T’yempong nagkasabay na umebak sa gitna ng gubat ang isang malaking oso at isang fluffy white rabbit…

After a few awkward moments — kasi dyahe nga naman na nagkasabay pa silang umebak, di ba? — humirit si Oso.

Oso: uhurm… tol, pwedeng magtanong?

Kuneho: (medyo kabado) sure, pare.

Oso: maselan ka ba pagdating sa mga ebak bits na naiiwang naka-dakit sa balahibo?

Kuneho: (nakahinga ng maluwag) hindi. ok lang sakin ang ganun, bro.

Oso: asteeg. (sabay dampot sa kuneho at ginawang pampahid sa pwet)

Jeep = may bayad. Pasahero = may sayad.

To be fair, isang buwan pa lang naman akong nagko-commute on a daily basis (Nova to Kyusi and back) kaya hindi pa nawawala yung novelty ng experience. I’m sure, kung taon na ang binibilang e wala nang masyadong surprising pa para sa akin. By then, malamang aksidente na lang o holdapan ang makakatinag sa isang “hardened commuter” na gaya ko…

Pero sa ngayon, kung may mga kategorya nga ang mga commuters, malamang ay nasa first level pa lang ako = the NEWBIE COMMUTER (kaunti pa lang ang powers, mababa pa lang ang hit points at iilan pa lang ang tangang magic items. hehehe… parang video game kasi minsan ang pagsakay sa jeep)

Which explains why madalas pa din akong mapanganga when I encounter co-passengers such as these:

• Passengers who insist on carrying on a conversation over their cellphones while riding the jeep. Aruuujoskoh! una, takaw isnats ka, kapatid, at baka madamay pa kami… pangalawa, ang ingay na sa byahe no! dadagdag ka pa sa kakasigaw mo sa cell… at pangatlo, naririnig ko naman ang pinagkukwentuhan ninyo at walang kwenta talaga. Di ba talaga yan makakaantay?

• Passengers who insist on sitting sideways (para mas maganda ang view nila ng kalsada) kahit may kasikipan na yung jeep. Hanuvah?! Talagang hihintayin pang mabulyawan ng drayber bago umayos ng upo? O baka naman type mong kalungin yung bagong sakay?

• Passengers na lantaran kung mang-goyo sa pamasahe. Anukamoh? sa Litex ka sumakay? E sa Almar pa lang e nakaupo ka na diyan no! Oo, mahirap nga ang buhay… at baka dumidiskarte lang siya. Pero kung ganun e wag din sana tayong maging masyadong malupit kapag kulang ang sukli satin ng drayber. Malay natin dumidiskarte rin siya. hehehe

• At ang paborito ko sa lahat, passengers who have absolutely no flexibility pagdating sa kung saang lugar sila papara. Di bale nang may kaka-baba pa lang na pasahero 5 meters back… Para uli! Di bale nang paakyat yung kalye at naka-buwelo na yung drayber na umarangkada… Para uli! Buti sana kung senior citizen, o may kapansanan, o buntis, o may bitbit na sanggol, o maraming bagaheng dala… Pero hindi eh. Yun lang talaga ang babaang gusto niya. Baka may sentimental value

Parang tama… Pero parang mali din.

Mabawasan naman kaya finally ang mga aksidenteng sanhi ng drunk-driving?

Halu-halong “Survival Tips”… (sa Bahay, sa Kalye, sa Buhay)

Ewan ko ba pero tila extra-praning yata ako lately. Pa’no ba naman, sunod-sunod kasi yung mga kaganapan na talaga namang nakaka-praning!

• Andaming masaker na naganap (dalawa sa Laguna sa loob ng isang linggo lang) at dumami din ang mga “shoot-outs” sa pagitan ng mga Pulis at kriminal - di lang sa “follow-up” operations ng RCBC robbery kundi pati sa ordinary holdapans at pagtakas sa checkpoints

• Pataas ng pataas ang presyo ng Bigas, Gasolina, Pamasahe, LPG…

• Andaming naaaksidente at namamatay sa kalsada (sumemplang sa motor… nasagasaan ng sasakyan… bumangga sa poste… nahulog sa bangin…)

• Sunod-sunod ang sunog sa mga komunidad dahil sa faulty wiring, sa sumabog na tangke ng LPG, sa natumbang kandila, sa naiwang upos ng yosi, sa arson…

• May mga malalakas na Lindol at Bagyo na hinagingan ang Pilipinas (aruu… baka next time bullseye na), t’as may nakita pang Buhawi sa bandang Visayas!

Andami talagang rason para mag-worry ako, para sa sarili ko, para sa pamilya ko, at para sa bayan… But what can one do, really, apart from praying and hoping for the best?

Well, one can always also prepare for the worst, di ba? Kaya naman isinasabuhay ko (o malapit ko nang isabuhay) talaga ang sumusunod na mga “survival tips” sa bahay, kalsada at buhay.